Dokuzunu yer, birini bırakır..

İdrakine sığan bir olay olmuştu. Meta olarak parayı çok iyi bilirdi. Buna da şükürdü. Bilmeliydi ki bu fazlasıyla eğlenceli bir oyundu . Risk yoktu . Denenme vardı . Ve verilen söz vardı. Verin Ben size daha çok vereyim . Verin malınız zarara uğramasın. Kendi rızasıyla verenin malı, ondan bela ile alınmaz . 

  İdrakinin; yalnız parayı degil, hasta uyanacagi birçok sabahı, sağlamca uyanmasını da anlamasını istiyordu .. 

  Bilmek isterim ki kaç güzel alışkanlık, verme azminin naifliginden ve kararlılığından; merhametin eliyle onda sabit tutulmuştur . Bilmek isterim ..

Arkadaşı ona hayrandı.. Bu dinlediği en güzel infak hikayesiydi ..

Ver ki bulasın .. ver ki bulanmayasın ..

Çamura , boş davalara, renklere ...

Vermek kararı ile yeni başbaşa kalmışken, nasiplendiği şeyler onu daha çok vermeye itiyordu .. Yüzdeli vermek; de ne hoştu ..

Ama bazı hesap makinalarını zorluyordu, bu  veriş ..

Mesela tebessümünün de yüzde bilmem kaçını vermeliydi .

Kanını begeniyorsa,  onun da bilmem kaç milimini vermeliydi..

Ben bilmem gücünden de ne kadar vermeli insan ..

Emaneti korumak için kaç dakikasını her gün yürümeye vermeli..

Gözünün bir kısmını güneşe  vermeli , diğer kısmı ile yetimlere göz gezdirsin, kalan kısmı da yiyeceği kepek ve su karışımını tutmaya yetsin .. Yeter de artardı da zaten nefse . 

Elini de ver, kolunu da kaptır bu yolda.

Zamanını ver, değiştiremeyeceğin tek mefhum; yaşlılıktır. Sebep yeterli ki sen gücünden, hatırlamandan da ver ki hatırlanasın.  Bundan su gibi geçen 40 yıl sonra hatırlasan da kısa bir an , seni uzun bir hatıraya götürmeyecek . Not alsan da unutacaksın yapacağın iyiliği...

Bugün var...

Bugün ver...