Yıkanmış Gökyüzü

            Yıkanmış gökyüzünü,

            ellerinin arasına aldı.

           İki belikli kız,

           temiz gözbebeklerini dikti avuçlarına.

           Açıldı, kâinatın el değmemiş perdeleri,

           Göründü yeşilin en ağaç hâli.

           Serildi, mavinin denizi,

           Kapandı, siyahın süslediği 

           gece karanlığı.

           Yayıldı, ışığın şemsi .

           Kokuya durdu, toprağın yağmuru.

           Suya erdi, nehrin balığı.

           Yanmaya daldı, ateşin kıvılcımı,

           Bakıldı, yolun sonsuzuna.

          Sakındırdı, kötülüğün ağırlığından 

          Yakındı, zihnin karakışından

          Katlanıldı, bir çukurdan sıçrayan                      bulanık suya

           Bilindi, yolun zikzaklığı.

           Dağıldı, kireçlenmiş dizlerin ağrısı.

           Kurudu, küfrün bataklığı,

           Sanıldı, perde; asıl pencere.

           Çiçeklendi göz pınarım,

           Yayvan geldi çobanlık, 

           Baktı, avuçlarına,

           Göz göze geldi, hakikatle.

           Perdeli hakikatler,

           dolanırdı etraflıca.

           Dolanırdı,

           sabahın başlangıcını bilen 

          ellerine ulaşmak için...

11.02.2021

(cızırtılı defter)

Burcu Batmaz